Μελέτη στο BMJ συνδέει τα αντιδιαβητικά φάρμακα GLP-1 με υψηλότερο κίνδυνο μη ουλωτικής τριχόπτωσης

Μετάφραση από το αγγλικό πρωτότυπο, το οποίο παραμένει η έκδοση αναφοράς. Διαβάστε το στα αγγλικά

Μια μελέτη εξομοίωσης δοκιμής-στόχου στο The BMJ, με βάση ιατρικά αρχεία του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, συνέκρινε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 που ξεκίνησαν αγωνιστή του υποδοχέα GLP-1 με όσους ξεκίνησαν αναστολέα SGLT-2 ή DPP-4. Η χρήση φαρμάκων GLP-1 συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο αλωπεκίας (λόγος κινδύνων 1,37 έναντι των αναστολέων SGLT-2 και 1,68 έναντι των αναστολέων DPP-4), και ο επιπλέον κίνδυνος αφορούσε τη μη ουλωτική τριχόπτωση. Τα απόλυτα ποσοστά ήταν χαμηλά, 6,91 έναντι 5,04 περιστατικών ανά 1.000 ανθρωποέτη στην πρώτη σύγκριση, και η μελέτη είναι μελέτη παρατήρησης, οπότε δεν μπορεί να δείξει ότι τα φάρμακα προκαλούν τριχόπτωση.