Słowniczek

Przystępne definicje słów używanych w badaniach nad peptydami, w przepisach i w medycynie. Każde hasło podaje swoje źródła.

Agonista receptora

Agonista receptora to substancja, która wiąże się z określonym receptorem i wywołuje odpowiedź, naśladując działanie cząsteczki wytwarzanej przez sam organizm.

Receptory powierzchniowe komórek to białka, które wiążą cząsteczki sygnałowe spoza komórki i przekształcają je w sygnały wewnątrz niej, zmieniające zachowanie komórki. Na przykład tirzepatyd jest agonistą receptora GIP i receptora GLP-1: wiąże się z oboma receptorami i aktywuje je, a są one celami działania własnego GIP i GLP-1 organizmu. Działaniu agonisty może przeciwdziałać antagonista.

Aminokwas

Aminokwas to podstawowy element budulcowy białek: 20 różnych aminokwasów łączy się w długie łańcuchy, tworząc białka organizmu.

Kolejność aminokwasów w łańcuchu, nazywana jego sekwencją, określa 3-wymiarowy kształt białka i jego konkretną funkcję. Niektóre aminokwasy organizm potrafi wytwarzać sam, ale inne, aminokwasy egzogenne, muszą pochodzić z pożywienia. Leki peptydowe mogą być bliskimi wariantami naturalnych sekwencji: semaglutyd, który ma szkielet peptydowy, wykazuje 94% homologii sekwencji (podobieństwa) z ludzkim hormonem GLP-1.

Amylina

Amylina to hormon uwalniany przez komórki beta trzustki razem z insuliną po spożyciu posiłku; spowalnia opróżnianie żołądka i pomaga ograniczać apetyt.

Hamuje też wydzielanie glukagonu po posiłkach, co zmniejsza uwalnianie glukozy z wątroby. Osoby z cukrzycą typu 1 lub typu 2 uwalniają w odpowiedzi na posiłek mniej zarówno insuliny, jak i amyliny. Pramlintyd (Symlin), syntetyczny analog (zmodyfikowana kopia) ludzkiej amyliny, w którym trzy aminokwasy zastąpiono proliną, został zatwierdzony w USA w 2005 r. dla osób z cukrzycą stosujących insulinę okołoposiłkową. Kagrylintyd, długodziałający analog amyliny, jest badany pod kątem kontroli masy ciała.

Badanie obserwacyjne

Badanie obserwacyjne dotyczy osób, które otrzymują leczenie w ramach rutynowej opieki medycznej, bez przydzielania przez badaczy, kto je otrzyma.

Do typowych schematów należą badania kohortowe, w których ludzi grupuje się według przyjmowanych leków, oraz badania kliniczno-kontrolne, w których grupuje się ich według tego, czy wystąpił u nich określony wynik. Bez randomizacji wyniki są bardziej narażone na błąd systematyczny, dlatego takie dowody zaczynają od niższego poziomu pewności niż badania randomizowane, ale mogą dostarczać danych o rzadkich szkodach, których badania kliniczne mogą nie odnotować. Badanie z 2024 r. obejmujące pacjentów przyjmowanych przez okulistów w jednym ośrodku akademickim wykazało związek między semaglutydem a chorobą nerwu wzrokowego zwaną NAION, ale jego autorzy zaznaczyli, że jako badanie obserwacyjne nie mogło ono ustalić związku przyczynowego.

Badanie otwarte

Badanie otwarte to badanie, w którym zarówno uczestnicy, jak i badacze wiedzą, jakie leczenie otrzymuje każda osoba.

Badania prowadzi się jako otwarte, gdy zaślepienie jest niewykonalne w praktyce lub nieetyczne, na przykład gdy porównywane metody leczenia całkowicie się różnią, jak operacja i lek, lub mają różne postacie. Ponieważ wszyscy wiedzą, jakie leczenie jest stosowane, wyniki są bardziej narażone na świadomy i nieświadomy błąd systematyczny, który zaślepienie ma ograniczać, na przykład w sposobie oceny wyników. SURMOUNT-5, badanie fazy 3b, w którym 751 dorosłych z otyłością losowo przydzielono do tirzepatydu lub semaglutydu, było badaniem otwartym.

Badanie podwójnie zaślepione

Badanie podwójnie zaślepione to badanie, w którym ani uczestnicy, ani badacze, którzy ich leczą i oceniają, nie wiedzą, kto otrzymuje które leczenie.

Zaślepienie ogranicza świadomy i nieświadomy błąd systematyczny, który może wprowadzić wiedza o leczeniu, na przykład w opiece nad uczestnikami, w ich nastawieniu do leczenia i w ocenie wyników. Wymaga terapii, których nie da się od siebie odróżnić, na przykład po wyglądzie lub smaku. Międzynarodowe wytyczne dotyczące badań klinicznych nazywają je podejściem optymalnym, a badania z pojedynczym zaślepieniem lub otwarte stosuje się wtedy, gdy podwójne zaślepienie nie jest wykonalne. Badanie SELECT, w którym porównano semaglutyd z placebo u 17 604 osób z chorobą sercowo-naczyniową oraz nadwagą lub otyłością, było podwójnie zaślepione.

Badanie przedkliniczne

Badanie przedkliniczne sprawdza potencjalny lek w laboratorium lub na zwierzętach, zanim zostanie on podany ludziom, aby odpowiedzieć na podstawowe pytania dotyczące jego bezpieczeństwa.

Takie badania nie zastępują badań tego, jak lek działa w organizmie człowieka. W USA, zanim będą mogły się rozpocząć badania z udziałem ludzi, twórca leku musi przekazać FDA dane z badań na zwierzętach, w tym dowody dotyczące poważnej szkodliwości (toksyczności). Przegląd systematyczny BPC-157 z 2025 r. zidentyfikował 35 badań przedklinicznych, ale tylko jedno badanie kliniczne, a choć przedkliniczne badania bezpieczeństwa nie wykazały działań niepożądanych, nie było żadnych klinicznych danych o bezpieczeństwie u ludzi.

Badanie typu non-inferiority

Badanie typu non-inferiority ma wykazać, że nowe leczenie nie jest w istotnym stopniu gorsze od istniejącego skutecznego leczenia, a nie to, że jest od niego lepsze.

Przed badaniem badacze ustalają margines, czyli największą różnicę na niekorzyść, jaką są gotowi zaakceptować, a badanie musi statystycznie wykluczyć różnicę tak dużą. Takie badania wybiera się zwykle wtedy, gdy nie można zastosować schematu mającego wykazać przewagę, na przykład porównania z placebo, a ich wnioski zależą od tego, czy lek porównawczy zadziałał w badaniu zgodnie z oczekiwaniami. W badaniu SURPASS-CVOT tirzepatyd porównano z dulaglutydem, lekiem, o którym już wykazano, że zmniejsza liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych, i okazał się on nie gorszy pod względem zawału serca, udaru mózgu lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.

Biodostępność

Biodostępność to stopień, w jakim substancja czynna leku staje się dostępna w miejscu działania lub w płynie ustrojowym, który uważa się za odzwierciedlenie tej dostępności.

Peptydy przyjmowane doustnie mają zwykle małą biodostępność, ponieważ są rozkładane przez enzymy i słabo przenikają przez błonę śluzową przewodu pokarmowego. Dobrze widać tę różnicę na przykładzie semaglutydu: jego biodostępność bezwzględna wynosi 89% po wstrzyknięciu podskórnym, ale z tabletki tylko od około 1% do 2%. Tabletki zawierają dodatkowy składnik, SNAC, który ułatwia wchłanianie semaglutydu, głównie w żołądku.

Estymanda

Estymanda to precyzyjny opis efektu leczenia, który badanie ma zmierzyć, w tym sposobu uwzględniania zdarzeń takich jak przerwanie leczenia.

Zdarzenia występujące po rozpoczęciu leczenia, takie jak odstawienie leku, dodanie innego leczenia lub przejście na nie albo zgon, mogą zmienić znaczenie wyniku, dlatego estymanda określa, jak traktuje się każde z nich. Wytyczna ICH E9(R1), przyjęta w 2019 r., stanowi, że analiza statystyczna powinna być dostosowana do estymandy. W badaniu STEP 1 z semaglutydem główna estymanda oceniała efekt niezależnie od tego, czy uczestnicy przerwali leczenie lub otrzymali dodatkowe (ratunkowe) leczenie. W badaniu fazy 3 TRIUMPH-1 z retatrutydem wyniki dotyczące bólu kolana podano dla dwóch różnych estymand, a wartości się różniły.

Farmakokinetyka

Farmakokinetyka opisuje, jak lek przemieszcza się w organizmie w czasie: jak jest wchłaniany, rozprowadzany, rozkładany (metabolizowany) i usuwany.

Etapy te często podsumowuje się skrótem ADME, oznaczającym absorpcję, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Podają je informacje o lekach: w przypadku semaglutydu we wstrzyknięciach stężenie we krwi osiąga szczyt od 1 do 3 dni po podaniu dawki, ponad 99% leku jest związane z albuminą, białkiem krwi, a lek jest usuwany głównie przez rozkład jego szkieletu peptydowego. Jego okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 1 tygodnia.

Fazy badań klinicznych

Fazy badań klinicznych to typowe etapy testowania nowego leku z udziałem ludzi, od małych wczesnych badań bezpieczeństwa (faza 1) po duże badania sprawdzające, czy lek działa (faza 3).

Faza 1 zwykle sprawdza bezpieczeństwo w małej grupie zdrowych ochotników lub pacjentów, faza 2 obejmuje do kilkuset osób z daną chorobą, a faza 3 zwykle od 300 do 3000. Ponieważ badania fazy 3 są większe i dłuższe, częściej ujawniają rzadkie lub długoterminowe działania niepożądane, a badania fazy 4 prowadzi się dalej po zatwierdzeniu leku. Retatrutyd przetestowano na przykład w badaniu fazy 2 z udziałem 338 dorosłych, a następnie w badaniach fazy 3, takich jak TRIUMPH-1, w którym randomizowano 2339 osób.

GIP (zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy)

GIP (zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy) to hormon wytwarzany w jelitach, który silnie pobudza uwalnianie insuliny.

Należy do inkretyn, peptydów jelitowych, które po spożyciu posiłku wyzwalają uwalnianie insuliny z trzustki. Jego starsza nazwa to żołądkowy polipeptyd hamujący, ale jest on jedynie stosunkowo słabym inhibitorem wydzielania kwasu żołądkowego. Lek przeciwcukrzycowy tirzepatyd (Mounjaro) opiera się na sekwencji GIP i aktywuje zarówno receptory GIP, jak i GLP-1.

GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1)

GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) to hormon uwalniany po posiłkach przez komórki L w jelitach, który nasila uwalnianie insuliny, hamuje wydzielanie glukagonu i spowalnia opróżnianie żołądka.

Jego wpływ na insulinę zależy od stężenia glukozy we krwi; zmniejsza on też ilość przyjmowanego pokarmu i wydaje się działać jako naturalny regulator apetytu. Własny GLP-1 organizmu jest niezwykle szybko rozkładany przez enzym zwany dipeptydylopeptydazą IV (DPP-4), jeszcze zanim opuści jelita. Semaglutyd, agonista receptora GLP-1 stosowany w cukrzycy typu 2, to zmodyfikowana kopia GLP-1 odporna na DPP-4, o okresie półtrwania około tygodnia.

Glukagon

Glukagon to hormon wytwarzany przez komórki alfa trzustki, który podnosi stężenie glukozy we krwi, sprawiając, że wątroba rozkłada swój glikogen (zmagazynowany cukier) i uwalnia glukozę.

Jest to łańcuch 29 aminokwasów powstający z proglukagonu, tego samego prekursora, z którego powstają glukagonopodobne peptydy wytwarzane w jelitach. Syntetyczny glukagon identyczny z ludzkim hormonem jest zatwierdzonym lekiem stosowanym w ciężkim niedocukrzeniu (hipoglikemii) u osób z cukrzycą. Na jego receptor działają też niektóre eksperymentalne leki na otyłość: retatrutyd jest agonistą receptorów GIP, GLP-1 i glukagonu.

Iloraz hazardów

Iloraz hazardów porównuje, jak prawdopodobne jest wystąpienie zdarzenia w dowolnym momencie u osób otrzymujących jedno leczenie w porównaniu z innym; wartość 1 oznacza brak różnicy.

Wartość poniżej 1 oznacza, że zdarzenie było mniej prawdopodobne w grupie leczonej, a wartość powyżej 1, że było bardziej prawdopodobne. Jest to preferowany sposób podsumowania wyników, gdy badanie mierzy czas do wystąpienia zdarzenia, takiego jak zgon. W badaniu SELECT niezakończony zgonem zawał serca, niezakończony zgonem udar mózgu lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych wystąpiły u 6,5% osób przyjmujących semaglutyd i 8,0% przyjmujących placebo, co dało iloraz hazardów 0,80. Jest to miara względna, więc bezwzględna różnica, której odpowiada, zależy od tego, jak często zdarzenie występuje wyjściowo.

Lek biopodobny

Lek biopodobny to lek biologiczny bardzo podobny do już zatwierdzonego leku biologicznego (leku referencyjnego), bez klinicznie istotnych różnic.

Leki biologiczne pochodzą ze źródeł żywych, takich jak komórki, więc nie da się ich dokładnie skopiować, a leku biopodobnego nie uważa się za lek generyczny. Insulina jest w USA regulowana jako lek biologiczny, co pozwala firmom wytwarzać biopodobne wersje markowych insulin. Kopie niektórych leków GLP-1 zatwierdzano natomiast jako leki generyczne: w grudniu 2024 r. FDA zatwierdziła pierwszy lek generyczny, dla którego lekiem referencyjnym jest Victoza (liraglutyd).

Lek wydawany wyłącznie na receptę

Lek wydawany wyłącznie na receptę to lek, którego zgodnie z prawem nie można sprzedać bez recepty wystawionej przez lekarza lub innego uprawnionego pracownika ochrony zdrowia.

W Wielkiej Brytanii jest to jedna z trzech kategorii prawnych, obok leków aptecznych i leków z listy sprzedaży ogólnej, a taki lek musi być wydawany z apteki lub innego miejsca posiadającego specjalną licencję. Brytyjskie wytyczne nadają ten status, gdy na przykład lek mógłby zagrażać zdrowiu, jeśli byłby stosowany bez nadzoru lekarskiego, lub jest zwykle przepisywany do stosowania pozajelitowego (podawany drogą omijającą przewód pokarmowy, na przykład we wstrzyknięciu). W Kanadzie Health Canada podaje, że peptydy są co do zasady regulowane jako leki na receptę.

Lista zabroniona WADA

Lista zabroniona WADA to prowadzony przez Światową Agencję Antydopingową wykaz substancji i metod zakazanych w sporcie, obowiązkowy standard aktualizowany co roku.

Substancja może zostać wpisana na listę, jeśli spełnia dwa z trzech kryteriów: poprawia lub może poprawiać wyniki sportowe, stwarza zagrożenie dla zdrowia sportowców lub narusza ducha sportu. Klasa S0 zakazuje w każdym czasie stosowania każdego leku, który nie ma obecnie zatwierdzenia żadnego organu rządowego do stosowania terapeutycznego u ludzi, i jako przykład wymienia BPC-157. Klasa S2 obejmuje hormony peptydowe i czynniki wzrostu, a wśród przykładów są CJC-1295, ipamorelina, AOD-9604 i TB-500. Przykłady nie stanowią zamkniętego katalogu, a każda lista jest publikowana trzy miesiące przed wejściem w życie 1 stycznia.

Metaanaliza

Metaanaliza to statystyczne połączenie wyników dwóch lub więcej odrębnych badań w celu uzyskania łącznego oszacowania.

Łączenie badań może zwiększyć precyzję oszacowania i pozwala odpowiedzieć na pytania, na które pojedyncze badania nie mogą odpowiedzieć. Może też poważnie wprowadzać w błąd, jeśli nie uwzględni się starannie schematów badań, błędów systematycznych w obrębie badań, różnic między nimi i selektywnego raportowania wyników. Metaanaliza z 2021 r. obejmująca osiem kontrolowanych placebo badań agonistów receptora GLP-1 u osób z cukrzycą typu 2 wykazała, że łącznie zmniejszały one częstość poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 14%.

Międzynarodowa nazwa niezastrzeżona (INN)

Międzynarodowa nazwa niezastrzeżona (INN) to nazwa rodzajowa substancji czynnej leku, wybierana za pośrednictwem WHO tak, aby była unikalna, rozpoznawalna na całym świecie i stanowiła własność publiczną.

INN mają wspólne końcówki, zwane rdzeniami, które wskazują grupę leków: -tyd oznacza peptydy, a -glutyd analogi GLP-1, takie jak liraglutyd i semaglutyd. Rdzeń -dutyd oznacza podwójnych agonistów receptorów GLP-1 i glukagonu, takich jak mazdutyd i surwodutyd. Aby uniknąć pomyłek, które mogłyby zagrażać pacjentom, nazwy handlowe (znaki towarowe) nie powinny ani pochodzić od INN, ani zawierać ich wspólnych rdzeni.

Okres półtrwania

Okres półtrwania to czas, w którym substancja, na przykład lek, traci połowę swojej aktywności.

Długi okres półtrwania oznacza, że lek długo utrzymuje się w organizmie: semaglutyd ma okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący około 1 tygodnia i pozostaje w krążeniu przez około 5 tygodni po ostatniej dawce. Wynika to głównie z wiązania semaglutydu z albuminą, białkiem krwi, co spowalnia jego usuwanie przez nerki i chroni go przed rozkładem. Własny GLP-1 organizmu jest natomiast rozkładany niezwykle szybko przez enzym dipeptydylopeptydazę IV.

Ostrzeżenie w ramce

Ostrzeżenie w ramce to ostrzeżenie o poważnym ryzyku, na przykład takim, które może prowadzić do zgonu lub poważnego uszczerbku na zdrowiu, które FDA może nakazać wydrukować w ramce w informacji o leku wydawanym na receptę.

Ramka ma nagłówek pisany wielkimi literami, zawierający słowo WARNING, krótko wyjaśnia ryzyko i odsyła do pełniejszych części informacji o leku dotyczących bezpieczeństwa. Zwykle opiera się na danych dotyczących ludzi, ale gdy takich danych brakuje, wystarczająca może być poważna szkoda zaobserwowana u zwierząt. Wegovy (semaglutyd) ma ostrzeżenie w ramce o ryzyku nowotworów tarczycy (nowotworów z komórek C), ponieważ semaglutyd wywołuje je u gryzoni, a nie wiadomo, czy wywołuje je u ludzi.

Peptyd

Peptyd to krótki łańcuch aminokwasów połączonych wiązaniami chemicznymi zwanymi wiązaniami peptydowymi; dłuższe łańcuchy nazywa się polipeptydami, a z nich zbudowane są białka.

Nie ma precyzyjnej, uzgodnionej granicy między peptydem a białkiem, choć jeden ze słowników rządu USA opisuje peptydy jako zwykle liczące od 2 do 50 aminokwasów. Na potrzeby amerykańskich przepisów o lekach FDA uznaje każdy łańcuch aminokwasów dłuższy niż 40 za białko, a białka są regulowane jako produkty biologiczne. Zgodnie z tą zasadą insulina, mająca 51 aminokwasów w dwóch łańcuchach, jest uznawana za białko, natomiast peptydy to na ogół krótsze, prostsze łańcuchy.

Pierwszorzędowy punkt końcowy

Pierwszorzędowy punkt końcowy to główny wynik, który badanie ma zmierzyć, wybrany z góry jako najistotniejszy i najbardziej przekonujący sprawdzian jego głównego pytania.

Zasadniczo powinien być tylko jeden, a jego dokładną definicję należy ustalić w protokole, czyli pisemnym planie badania, aby nie można jej było zmienić po fakcie. Pozostałe wyniki to drugorzędowe punkty końcowe, które wspierają główny wynik lub odpowiadają na inne pytania. W badaniu fazy 2 retatrutydu pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana masy ciała po 24 tygodniach, a zmiana po 48 tygodniach, gdy zakończono leczenie, była drugorzędowym punktem końcowym.

Placebo

Placebo to nieaktywna forma leczenia, przygotowana tak, by jak najbardziej przypominała prawdziwą, stosowana jako punkt odniesienia w badaniach klinicznych.

Porównanie z placebo oddziela działanie samego leku od wszystkiego innego, co może się zmienić w trakcie badania, takiego jak naturalny przebieg choroby, oczekiwania pacjentów i lekarzy oraz wpływ samego udziału w badaniu. Badania kontrolowane placebo są niemal zawsze podwójnie zaślepione. W badaniu STEP 1 dotyczącym utraty masy ciała osoby otrzymujące placebo wraz z programem zmiany stylu życia straciły średnio 2,4% masy ciała w ciągu 68 tygodni, w porównaniu z 14,9% u osób otrzymujących semaglutyd.

Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu to oficjalna zgoda, której lek potrzebuje, zanim będzie mógł być wprowadzony na rynek, sprzedawany lub dostarczany; tego terminu używa się w UE i w Wielkiej Brytanii.

W UE w przypadku większości innowacyjnych nowych leków składa się jeden wniosek do Europejskiej Agencji Leków, która wydaje zalecenie, a następnie Komisja Europejska podejmuje prawnie wiążącą decyzję, ważną w całej UE oraz w Islandii, Liechtensteinie i Norwegii. Inne leki są dopuszczane do obrotu w poszczególnych krajach w ramach procedur krajowych. Prawo Wielkiej Brytanii stanowi, że lek nie może być sprzedawany ani dostarczany inaczej niż na podstawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub jednej z kilku innych wymienionych rejestracji lub pozwoleń. Wegovy (semaglutyd) otrzymał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu ważne w całej UE 6 stycznia 2022 r., po tym jak agencja uznała, że korzyści z jego stosowania przewyższają ryzyko.

Przedział ufności

Przedział ufności to zakres wartości wokół wyniku badania, w którym prawdopodobnie mieści się prawdziwy efekt; pokazuje on, jak precyzyjny jest wynik.

Wąski przedział oznacza, że efekt jest znany precyzyjnie, a bardzo szeroki, że niewiele o nim wiadomo. W badaniu SELECT iloraz hazardów dla zawału serca, udaru mózgu lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych przy semaglutydzie w porównaniu z placebo wynosił 0,80, z 95% przedziałem ufności od 0,72 do 0,90. W badaniu SURPASS-CVOT iloraz hazardów dla tirzepatydu w porównaniu z dulaglutydem wynosił 0,92, ale przedział sięgał od 0,83 do 1,01, więc wykazano, że tirzepatyd nie jest gorszy od dulaglutydu, ale nie wykazano, że jest lepszy.

Przegląd systematyczny

Przegląd systematyczny gromadzi wszystkie badania spełniające ustalone z góry kryteria dotyczące konkretnego pytania i ocenia je za pomocą jawnych metod dobranych tak, by zminimalizować błąd systematyczny.

Jego metody mają być ustrukturyzowane, przejrzyste i powtarzalne, co ma zapewnić bardziej wiarygodne wnioski. Przegląd systematyczny z 2025 r. dotyczący BPC-157 w medycynie sportowej zidentyfikował 544 artykuły, ale uwzględnił 36 badań, z których 35 było przedklinicznych, a jedno było badaniem klinicznym. Autorzy przeglądu nie znaleźli żadnych klinicznych danych o bezpieczeństwie u ludzi.

Przyspieszone zatwierdzenie

Przyspieszone zatwierdzenie to ścieżka amerykańskiej FDA, która pozwala szybciej zatwierdzić lek stosowany w ciężkiej chorobie, w której istnieje niezaspokojona potrzeba medyczna, na podstawie miary, o której uważa się, że pozwala przewidzieć rzeczywistą korzyść.

Taka miara, nazywana zastępczym punktem końcowym, może być wynikiem badania laboratoryjnego lub obrazowego, a nie bezpośrednią miarą tego, jak pacjenci przeżywają, jak się czują lub jak funkcjonują. Firma nadal musi przeprowadzić badania, które potwierdzą korzyść, a jeśli to się nie powiedzie, zatwierdzenie może zostać cofnięte lub informacja o leku zmieniona. W 2021 r. FDA przyznała wosorytydowi (Voxzogo) przyspieszone zatwierdzenie u dzieci z achondroplazją, najczęstszą postacią karłowatości, na podstawie rocznego tempa ich wzrastania, pod warunkiem przeprowadzenia późniejszego badania ostatecznego wzrostu w wieku dorosłym.

Randomizowane badanie kontrolowane

Randomizowane badanie kontrolowane to badanie, w którym o tym, którzy uczestnicy otrzymają testowane leczenie, a którzy leczenie porównawcze, takie jak placebo lub inny lek, decyduje przypadek.

Randomizacja zwykle sprawia, że grupy są podobne pod względem czynników wpływających na wynik, zarówno znanych, jak i nieznanych, a w połączeniu z zaślepieniem pomaga uniknąć błędu systematycznego w tym, kto otrzymuje które leczenie. Badania bez randomizacji są bardziej narażone na błąd systematyczny, dlatego system GRADE stosowany przez Cochrane przypisuje dowodom z badań randomizowanych wyjściowo wysoki poziom pewności, a dowodom z badań nierandomizowanych niski. W badaniu STEP 1 losowo przydzielono 1961 dorosłych z nadwagą lub otyłością, ale bez cukrzycy, do semaglutydu lub placebo, w obu przypadkach wraz z programem zmiany stylu życia, na 68 tygodni.

Research use only

„Research use only” to napis na produktach, w tym na peptydach sprzedawanych w internecie, informujący, że są one przeznaczone do badań naukowych, a nie do spożycia przez ludzi.

Organy regulacyjne stwierdzają, że taka etykieta nie czyni sprzedaży tych produktów legalną: Health Canada podaje, że nie zwalnia ich ona z wymogów regulacyjnych. FDA ostrzegała firmy, które sprzedawały bezpośrednio konsumentom niezatwierdzone leki zawierające semaglutyd, tirzepatyd, retatrutyd, surwodutyd lub mazdutyd, fałszywie oznaczone jako przeznaczone do badań, wraz z instrukcjami dawkowania. Health Canada wymienia BPC-157, TB-500 i retatrutyd wśród zajętych produktów peptydowych i podaje, że takie niedopuszczone do obrotu leki nie zostały ocenione pod względem bezpieczeństwa, skuteczności i jakości.

Sporządzanie leków recepturowych

Sporządzanie leków recepturowych polega na tym, że licencjonowany farmaceuta lub lekarz łączy, miesza lub modyfikuje składniki leku, aby wytworzyć lek dostosowany do potrzeb jednego pacjenta.

Może służyć pacjentom, którzy nie mogą stosować zatwierdzonego produktu, na przykład osobie uczulonej na barwnik lub dziecku, które nie potrafi połknąć tabletki. Leki recepturowe nie są zatwierdzone przez FDA, więc FDA nie sprawdza ich bezpieczeństwa, skuteczności ani jakości przed sprzedażą. FDA otrzymała zgłoszenia zdarzeń niepożądanych związanych z recepturowym semaglutydem i tirzepatydem i podaje, że zgodnie z prawem federalnym retatrutydu i kagrylintydu nie można stosować do sporządzania leków recepturowych.

Stosowanie poza wskazaniami rejestracyjnymi

Stosowanie poza wskazaniami rejestracyjnymi to przepisywanie lub stosowanie zatwierdzonego leku poza zakresem jego oficjalnej informacji o leku, na przykład w innej chorobie, w innej postaci lub w innej dawce.

W USA, gdy FDA zatwierdzi lek, pracownicy ochrony zdrowia zasadniczo mogą przepisywać go do niezatwierdzonego zastosowania, jeśli uznają to za medycznie właściwe dla swojego pacjenta. Może się tak zdarzyć, gdy w danej chorobie nie ma zatwierdzonego leczenia lub gdy zatwierdzone leczenie nie pomogło. FDA nie ustaliła, że lek jest bezpieczny i skuteczny w niezatwierdzonych zastosowaniach.

Wstrzyknięcie podskórne

Wstrzyknięcie podskórne to podanie płynnego leku pod skórę przez wydrążoną igłę.

Wstrzyknięcie omija przewód pokarmowy, w którym peptydy przyjmowane doustnie są rozkładane przez enzymy i słabo wchłaniane, przez co mają małą biodostępność. Na przykład tirzepatyd (Mounjaro) jest dostępny w postaci do wstrzykiwań podskórnych. Według informacji o leku jego średnia biodostępność bezwzględna po wstrzyknięciu podskórnym wynosi 80%.

Zdarzenie niepożądane

Zdarzenie niepożądane to każde niekorzystne zdarzenie medyczne u osoby przyjmującej lek, niezależnie od tego, czy zostało spowodowane przez lek.

Gdy istnieje uzasadniona możliwość, że spowodował je lek, nazywa się je podejrzewanym działaniem niepożądanym, a działanie niepożądane to takie, które lek rzeczywiście spowodował. Zdarzenie uznaje się za ciężkie, jeśli na przykład prowadzi do zgonu, zagraża życiu lub wymaga pobytu w szpitalu. W badaniu SELECT zdarzenia niepożądane doprowadziły do trwałego przerwania leczenia u 16,6% osób przyjmujących semaglutyd i 8,2% osób przyjmujących placebo.